Chcesz schudnąć przed Sylwestrem?
Kup Teraz a 30 dniową dietę otrzymasz za darmo!
Tylko 137 zł TRIZER + indywidualna dieta
Forum Strona Główna -> GIGANCI CYWILIZACJI -> Luchino VISCONTI di Modrone
Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat 
Luchino VISCONTI di Modrone
PostWysłany: 01 Kwi 2008 11:05
Administrator
ADMIN

 
Dołączył: 28 Maj 2005
Posty: 6577
Przeczytał: 3 tematy

Pomógł: 13 razy
Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Gdańsk





VISCONTI

Luchino VISCONTI di Modrone

ur. 2 listopada 1906 w Mediolanie, zm. 17 marca 1976 w Rzymie - hrabia di Lonate Pozzolo, włoski scenarzysta i reżyser teatralny i filmowy oraz pisarz. We wczesnym okresie twórczości przedstawiciel neorealizmu.

Urodził się w znanej arystokratycznej rodzinie Viscontich, jako czwarte czwarte dziecko księcia di Grazzano Visconti. W 1936 r. wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął swoją karierę filmową pod opieką reżysera Jeana Renoira, którego poznał dzięki ich wspólnej znajomej – dyktatorce mody Coco Chanel. Współpracował z nim przy filmach Une partie de campagne, Les bas fonds i Tosca. Mimo swych korzeni, częściowo pod wpływem Renoira oraz na przekór doświadczeniom włoskiego faszyzmu, Visconti uległ ideologii marksizmu, której pozostał wierny do końca życia. Samodzielną pracę jako reżyser rozpoczął we Włoszech w 1941 realizując według amerykańskiej powieści kryminalnej Listonosz zawsze dzwoni dwa razy (The Postman Always Rings Twice) Jamesa Caina film Opętanie (Ossesione). Film ten będąc dramatem miłosnym rozgrywającym się na tle pokazanej w sposób realistyczny prowincji włoskiej, odbiegał znacznie od pompatycznej kinematografii okresu faszyzmu i dzięki swojemu autentyzmowi, pokazywaniu życia prostych ludzi – stał się jednym ze zwiastunów powojennego nurtu neorealistycznego. Film ten wywołał oburzenie faszystowskich cenzorów, którzy nakazali zniszczyć wszystkie jego kopie.

W 1948 Visconti przystąpił do realizacji trylogii filmowej na temat Sycylii, z której zrealizowana została tylko pierwsza część - Ziemia drży (La terra trema), częściowo za własne pieniądze reżysera. Pozostałe dwie nie doszły do skutku z powodów finansowych. Ziemia drży jest prawie dosłownym wprowadzeniem w życie postulatów teoretycznych Cesare Zavattiniego. Bohaterami filmu są autentyczni rybacy sycylijscy, odtwarzający na ekranie swoje własne życie codzienne. Visconti pokazuje się w tym filmie jako rygorystyczny neorealista, dając jedno z najbardziej konsekwentnych i najwybitniejszych dzieł tego kierunku.

Następny jego film Najpiękniejsza (Bellissima) z 1951 r. jest historią małej dziewczynki, z której matka stara się uczynić małą gwiazdę filmową. Film utrzymany jest w tonie realistycznym i sentymentalnym. W 1954 Visconti zrealizował barwny film Zmysły (Il senso), malatsko ujęty obraz historyczny osnuty na tle walk o zjednoczenie Włoch w XIX wieku. Jest to film panoramiczny o wspaniałych scenach batalistycznych. Visconti jako pierwszy z neoralistów włoskich wkroczył na teren filmu historyczno-kostiumowego, zrywając w ten sposób z rygorystycznie pojmowanymi kanonami kierunku. Reakcją na stwierdzany przez krytykę kryzys założeń neorealizmu jest, według oświadczenia reżysera, film Białe noce (Notti bianche) z 1957 r., osnuty na dość dowolnej adaptacji opowiadania Fiodora Dostojewskiego pod tym samym tytułem. Białe noce są opowieścią o miłości młodej dziewczyny do nieznanego mężczyzny, rozgrywającą się na pograniczu rzeczywistości i fantastyki. Film ten zdobył drugą nagrodę – Srebrnego Lwa – na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1957 r.

W historii światowego filmu dzieła Viscontiego stanowią przykład kina artystycznego – i to w bardzo szerokim zakresie: od surowego realizmu po subtelne melodramaty, wszystko to przeplatane elementami estetyzmu i turpizmu. Krytycy podkreślają stałe wyznaczniki wizualnej strony jego filmów: imponującą scenografię i wysublimowane, malarskie kadry, oraz tematyczne: estetyzowanie śmierci i starości.

Visconti nie ukrywał swej homoseksualnej orientacji . Jego ostatnim partnerem był austriacki aktor Helmut Berger, grający rolę Martina w Zmierzchu bogów. Berger pojawił się również w filmie Viscontiego Ludwik (1972) oraz Portret rodzinny we wnętrzu (1974).[1].

Filmografia [edytuj]

* 1943 – Opętanie (Ossessione) – scenariusz i reżyseria
* 1948 – Ziemia drży (La Terra trema: Episodio del mare) – scenariusz i reżyseria
* 1951 – Najpiękniejsza (Bellissima) – scenariusz i reżyseria
* 1953 – Jesteśmy kobietami (Siamo donne) – scenariusz i reżyseria
* 1954 – Zmysły (Senso) – scenariusz i reżyseria
* 1957 – Białe noce (Le Notti bianche) – scenariusz i reżyseria
* 1960 – Rocco i jego bracia (Rocco e i suoi fratelli) – scenariusz i reżyseria
* 1962 – Boccaccio '70 – scenariusz i reżyseria
* 1963 – Lampart (Il Gattopardo) – scenariusz i reżyseria
* 1965 – Błędne gwiazdy Wielkiej Niedźwiedzicy (Vaghe stelle dell'Orsa) – scenariusz i reżyseria
* 1966 – Czarownice (Le Streghe) – scenariusz i reżyseria
* 1967 – Obcy (Lo Straniero) – scenariusz i reżyseria
* 1969 – Zmierzch bogów (La Caduta degli dei) – scenariusz i reżyseria
* 1970 – Alla ricerca di Tadzio – scenariusz i reżyseria oraz aktor
* 1971 – Śmierć w Wenecji (Morte a Venezia) – produkcja, scenariusz i reżyseria
* 1972 – Ludwig – scenariusz i reżyseria
* 1974 – Portret rodzinny we wnętrzu (Gruppo di famiglia in un interno) – scenariusz i reżyseria
* 1976 – Niewinne (L'Innocente) – scenariusz i reżyseria

Nagrody [edytuj]

* 1972 – Śmierć w Wenecji – Złota Palma Cannes (nominacja), Nagroda specjalna Cannes, BAFTA najlepszy reżyser (nominacja)
* 1970 – Zmierzch bogów – Oscar za najlepszy scenariusz oryginalny (nominacja)
* 1967 – Obcy – Nagroda główna MFF w Wenecji (nominacja)
* 1965 – Błędne gwiazdy Wielkiej Niedźwiedzicy – Nagroda Główna MFF w Wenecji
* 1963 – Lampart – Złota Palma Cannes
* 1960 – Rocco i jego bracia – Nagroda główna MFF w Wenecji (nominacja), Nagroda FIPRESCI i Nagroda specjalna MFF w Wenecji
* 1957 – Białe noce – Złote Lwy MFF w Wenecji (nominacja), Srebrny Lew MFF w Wenecji
* 1954 – Zmysły – Nagroda główna MFF w Wenecji (nominacja)


[link widoczny dla zalogowanych]


Luchino Visconti nasce a Milano nel 1906.
Da bambino frequenta il palco della Scala di cui i suoi avi sono stati soci fondatori e dai genitori eredita la passione per la musica, il teatro e la letteratura.
Da ragazzo legge assiduamente i classici del romanzo europeo e studia il violoncello.

Nel 1926 si arruola come soldato semplice e negli anni successivi viaggia spesso. A Parigi conosce Kurt Weill, Jean Cocteau, Coco Chanel, è assistente e costumista di Jean Renoir nel film Une partie de campagne. A contatto con gli ambienti francesi vicini al Fronte Popolare e al Partito comunista Visconti compie delle scelte ideologiche fondamentali.

Dopo la morte della madre, avvenuta nel 1939, abbandona Milano e si trasferisce a Roma. Comincia a frequentare i giovani artisti della capitale, che si raccolgono intorno alla rivista Cinema, la quale nel 1941 pubblica il suo primo celebre articolo intitolato "Cadaveri". Collabora alla realizzazione di diversi prodotti cinematografici e finalmente, tra il 1942 e il 1943 gira Ossessione, uno dei primissimi esempi del nascente neorealismo, tratto dal racconto di James Mallahan Cain "Il postino suona sempre due volte".

Partecipa attivamente alla resistenza nei gruppi comunisti e per questo sarà arrestato e torturato. Dopo la liberazione di Roma, costretto ad archiviare per ragioni economiche alcuni progetti cinematografici si dedica alla regia teatrale, rinnovando completamente la scelta dei repertori e i criteri di regìa. Sono diverse le rappresentazioni teatrali da lui dirette in questo periodo.

Luchino ViscontiNel 1947 si reca in Sicilia per la realizzazione di un documentario sui pescatori di Aci Trezza. Nasce "La terra trema" liberamente ispirato ai Malavoglia di Verga, girato con pochissimi mezzi tecnici e senza sceneggiatura prestabilita.
Nell'autunno 1948, viene presentato senza successo a Venezia suscitando critiche contrastanti.

Fra il 1948 e il 1951 si dedica ancora al teatro con capolavori come "Un tram che si chiama desiderio", "Oreste", "Morte di un commesso viaggiatore", "Il seduttore" e gira Bellissima con Anna Magnani.

Nel 1954 è la volta di un altro capolavoro, Senso, omaggio a Verdi e revisione critica del Risorgimento. Il film suscitò critiche anche dagli abituali estimatori e polemiche per il mancato Leone d'oro alla Mostra del Cinema di Venezia.

Nel dicembre del 1954, ha luogo la prima de La Vestale, con Maria Callas. Seguiranno La Sonnambula, la Traviata, Anna Bolena e Ifigenia in Tauride. Il sodalizio con la Callas sarà tra i momenti più memorabili e geniali che Visconti donerà al teatro lirico.

Nel 1957 gira Le notti bianche vincendo il Leone d'argento, nel 1960 Rocco e i suoi fratelli che fu censurato, Visconti accusato di oscenità. Gira l'episodio Il lavoro di Boccaccio '70 e nel 1963 Il gattopardo (Palma d'Oro a Cannes). Seguono Vaghe stelle dell'Orsa, un episodio di Le streghe, Lo straniero.

Luchino Visconti


Tra il 1969 e 1973 realizza il progetto di una trilogia germanica con La caduta degli dei, Morte a Venezia e Ludwig che oltre a ribadire il suo interesse per l'Ottocento, costituisce una specie di testamento spirituale.
Durante la lavorazione di Ludwig, il regista viene colto da ictus. Rimane paralizzato alla gamba e al braccio sinistri. Gruppo di famiglia in un interno del 1974 e L'innocente del 1976 saranno i suoi ultimi lavori.

Muore il 17 marzo del 1976
[link widoczny dla zalogowanych]

.


Post został pochwalony 0 razy
Zobacz profil autora
Luchino VISCONTI di Modrone
Forum Strona Główna -> GIGANCI CYWILIZACJI
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)  
Strona 1 z 1  

  
  
 Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu  


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001-2003 phpBB Group
Theme created by Vjacheslav Trushkin
Regulamin