Chcesz schudnąć przed Sylwestrem?
Kup Teraz a 30 dniową dietę otrzymasz za darmo!
Tylko 137 zł TRIZER + indywidualna dieta
Forum Strona Główna -> ROZWAŻANIA O LITERATURZE I SZTUCE -> EGZYSTENCJALIŚCI I
Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat 
EGZYSTENCJALIŚCI I
PostWysłany: 28 Sty 2009 13:44
Administrator
ADMIN

 
Dołączył: 28 Maj 2005
Posty: 6575
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 13 razy
Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Gdańsk





EGZYSTENCJALIŚCI II


Jean-Paul Charles Aymard Sartre

ur. 21 czerwca 1905 w Paryżu, zm. 15 kwietnia 1980 w Paryżu – powieściopisarz, dramaturg, eseista i filozof francuski. Przedstawiciel nurtu filozoficznego – egzystencjalizmu. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1964 (odmówił jej przyjęcia).

Sartre był czołowym przedstawicielem egzystencjalizmu ateistycznego. Pod koniec życia odszedł od egzystencjalizmu i rozwinął własną wersję socjologii marksistowskiej.

Jego ostatnim znaczącym dziełem filozoficznym jest napisana w 1960 r. "Critique de la raison dialectique", w której starał się stworzyć syntezę egzystencjalizmu z marksizmem.

Jego współpracowniczką i towarzyszką życia była pisarka, feministka i filozofka Simone de Beauvoir.

Biografia

Lata nauki

Syn zawodowego oficera wojsk inżynieryjnych i matki, pochodzącej ze znanej rodziny intelektualistów z Alzacji (jej krewnym był Albert Schweitzer), Sartre zaraz po urodzeniu traci ojca i wychowywany jest przez same kobiety, które rozpieszczają go (to wytworzyło w nim wyraźny narcyzm i bezkrytyczną wiarę w swoje możliwości). Dziadek udziela mu podstaw wiedzy. Sartre wcześnie interesuje się literaturą i nauką.

W 1917 jego matka ponownie wychodzi za mąż, a Sartre zaczyna uczęszczać do liceum w La Rochelle; uzna później ten okres za "najgorszy w życiu" (ponieważ został wyrwany spod opieki adorujących go kobiet i utracił wyłączność do miłości matki).

W 1921 wraca pod opiekę matki do Paryża, gdzie uczęszcza do liceum Henryka IV. Tam odkrył w sobie wybitne zdolności przywódcze. Był wyjątkowo uzdolniony, ale jednocześnie lubił prowokować i szokować otoczenie. W tym czasie zaczął pisać pierwsze opowiadania satyryczne.

Podczas studiów w elitarnej École Normale Supérieure w Paryżu swoim pacyfistycznym skeczem w 1927 spowodował dymisję dyrektora. Czytał ponad 300 książek rocznie i pisał ogromne ilości piosenek, poematów, opowiadań i powieści.

Zbyt duża oryginalność spowodowała nieobronienie przez Sartre'a pracy doktorskiej z filozofii. Podczas przygotowań do powtórnego egzaminu poznał Simone de Beauvoir, w której zakochał się i nazywał swoją "konieczną miłością", co nie przeszkadzało mu w nawiązywaniu licznych związków z innymi kobietami.

W 1929 Sartre i de Beauvoir otrzymali doktoraty z filozofii (on- z pierwszą lokatą, ona- z drugą).

Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej Sartre zatrudnia się jako nauczyciel w Hawrze, chociaż nienawidził takiej pracy. Staje się jednak idolem uczniów. Potem pracuje w Instytucie Francuskim w Berlinie, gdzie poświęca się studiowaniu fenomenologii Husserl'a.

W listopadzie 1929 przeszedł 15 miesięczne szkolenie wojskowe ucząc się meteorologii. Od 1939-1941 był meteorologiem w armii Francuskiej gdzie m.in. obserwował kierunek wiatru z balonów meteorologicznych.

Pisarz

Pierwsza opublikowana w 1938 książka Sartre'a La Nausée (Mdłości), powieść filozoficzna i częściowo autobiograficzna, odniosła sukces. Przeniósł się do Neuilly-sur-Seine, gdzie napisał zbiór opowiadań le Mur (Mur).

Zmobilizowany w 1939 spędza bezczynny okres dziwnej wojny na pisaniu ogromnej ilości utworów (pisał po 12 godzin dziennie).

Podczas pierwszych walk w czerwcu 1940 dostał się do niewoli i osadzony był w obozie jenieckim w Niemczech, gdzie po raz pierwszy w życiu zaczyna odczuwać solidarność z innymi ludźmi; organizuje działalność kulturalną, pisze sztuki teatralne.

Dzięki fałszywemu zaświadczeniu lekarskiemu wychodzi na wolność w 1941 i przyjeżdża do Paryża. Włącza się w działalność ruchu oporu; tworzy organizację podziemną "Socjalizm i wolność". Pod koniec wojny został zwerbowany przez Alberta Camusa do innej organizacji konspiracyjnej "Walka". Pisze kolejne sztuki teatralne , m.in. Elektrę i Muchy.

Po wojnie zaczyna pisać artykuły do gazet (m.in. do "Le Figaro"), wyjeżdża do USA, gdzie przyjmowany był uroczyście jako bohater ruchu oporu.

Filozof-egzystencjalista

Dzięki założonej w 1945 gazecie filozoficzno-literackiej Les Temps modernes, Sartre stał się sławnym i popularnym pisarzem i filozofem. Organizuje słynne zebrania intelektualistów (m.in. Simone de Beauvoir, Maurice Merleau-Ponty i Raymond Aron) w paryskiej dzielnicy Saint Germain des Prés, podczas których propaguje egzystencjalizm (dzięki niemu stał się najpopularniejszym kierunkiem filozoficznym i "subkulturą" lat 40. i 50. XX w. z własnymi kawiarniami i muzyką jazzową).

Sartre stał się zwolennikiem marksizmu, ale sprzeciwiał się zdecydowanie z jednej strony: stalinizmowi, a z drugiej - kapitalizmowi. Piętnował wojnę w Indochinach, "imperializm amerykański", gaullistów i ZSRR; domagał się Europy "neutralnej i socjalistycznej". Jednak próba utworzenia własnej partii politycznej skończyła się niepowodzeniem i Sartre zmuszony był zbliżyć się do Francuskiej Partii Komunistycznej.

Działacz polityczny

Razem z komunistami protestował przeciwko wojnie w Korei i uczestniczył w światowych kongresach pokoju, organizowanych przez władze ZSRR. Porzucił krytykę stalinizmu, napisał dramat Niekrasow, który potępiał prasę antykomunistyczną.

Brutalne zdławienie przez wojska radzieckie Powstania węgierskiego w 1956 powoduje jego zerwanie z partią komunistyczną.

Aktywnie popierał walkę narodowowyzwoleńczą w Algierii i w 1962 organizacja terrorystyczna OAS podłożyła bombę pod jego dom, jednak wybuch nastąpił podczas nieobecności Sartre'a.

Początkowo popierał rewolucję kubańską, jednak później zaczął krytykować nadużycia Fidela Castro.

Laureat Nagrody Nobla

W latach 60. Sartre starał się pogodzić egzystencjalizm z marksizmem w dziele Krytyka dialektycznego rozumu. Wycofuje się powoli z aktywnej dyskusji filozoficznej z nowym kierunkiem – strukturalizmem; pisze książki analizujące XIX wiek i twórczość literacką Flaubert'a. Podupadał na zdrowiu z powodu nałogowego zażywania amfetaminy i nadużywania alkoholu.

W 1964 głośna stała się jego odmowa przyjęcia literackiej nagrody Nobla za autobiograficzną powieść Słowa (Les Mots). Sartre uzasadnił tę decyzję tym, że żaden człowiek nie powinien być "uwieczniony" za życia. Tak samo odmówił przyjęcia Legii Honorowej i profesury w Collège de France. Te zaszczyty, zdaniem Sartre'a, "ograniczyłyby jego wolność".

Przyłączył się do protestów młodzieży, studentów i intelektualistów w maju 1968 w Paryżu: agitował, organizował demonstracje, dyskutował z robotnikami i studentami. Protestował przeciwko prezydenturze Charles de Gaulle'a i przeciwko interwencji radzieckiej w Czechosłowacji.

Aktywista lat 70.

Popierał studencki ruch maoistyczny, oraz różne organizacje lewicowe i feministyczne. W 1973 założył dziennik "Libération".

Chociaż popierał istnienie państwa Izrael (w 1976 jedyny raz w życiu zgodził się przyjąć doktorat "honoris causa" Uniwersytetu w Jerozolimie), to zawsze bronił sprawy Palestyńczyków i dążył do zawarcia pokoju między Izraelczykami i Arabami.

W 1972 wylew krwi do mózgu pozbawił Sartre'a wzroku, ale nie zahamował jego działalności: dalej dyktował książki, artykuły, prowadził debaty, interweniował (m.in. w sprawie przywódcy Frakcji Czerwonej Armii Andreasa Baadera). Apelował o uwolnienie dysydentów z ZSRR. W 1979 prosił prezydenta Francji o przyjęcie uciekinierów z Wietnamu, tzw. boat people.

W wieku 75 lat Sartre umarł na obrzęk płuc. Przed śmiercią poprosił o spowiedź, mimo że całe życie walczył z religią. Jego pogrzeb na cmentarzu Montparnasse w Paryżu zgromadził ponad 50.000 ludzi.

Zarys poglądów

Egzystencjalizm – kierunek filozoficzny, którego początki sięgają lat 40. XIX wieku. Impuls do jego rozwoju dał Soren Kierkegaard. Nawrót do jego filozofii dokonał się w latach 1920-30 a jego teoretykami stali się Heidegger, Jaspers, Marcel i sam Sartre. Według egzystencjalizmu – egzystencja poprzedza esencję, człowiek zaś ponosi pełną odpowiedzialność za własne czyny, co może w nim wywoływać poczucie samotności, zagubienia i zagrożenia w świecie, lęku przed śmiercią...

Najsłynniejsze dzieło Sartre`a "L'être et le néant" – "Byt i nicość" zostało opublikowane w 1943 r. Na pierwszej stronie Sartre określił je jako "zarys ontologii fenomenologicznej". Fenomenologia jest badaniem sposobu, w jaki rzeczy pojawiają się lub są obecne w świadomości. Fenomenologia nie jest jednak tylko prostym rejestrowaniem treści świadomości – bada ona jej struktury. Ontologia natomiast, stara się przede wszystkim odpowiedzieć na pytanie: co jest, jakie rodzaje rzeczy składają się na wszechświat. Ontologia fenomenologiczna bada więc związki między faktami w świecie i naszą ich świadomością.

Podstawowe pytanie Sartre`a brzmiało "Co to znaczy być istotą ludzką?". Jego odpowiedź jest zawarta już w samym tytule "Bytu i Nicości". Rzeczywistość ludzka składa się bowiem z dwu sposobów istnienia – bytu i nicości, zarówno bycia jak i niebycia. Istota ludzka istnieje jednocześnie jako byt-w-sobie ; rzecz lub podmiot i jako byt-dla-siebie czyli świadomość, będąca niebytem, niebędąca więc tą rzeczą, której jest świadoma. Sartre opisuje egzystencję bytu-w-sobie (czyli zjawiska lub rzeczy) jako "nieprzenikliwą dla samej siebie (...) dlatego że jest ona wypełniona samą sobą". Rzecz nie ma aspektów wewnętrznych i zewnętrznych – po prostu istnieje. Bytowi-dla-siebie, czyli świadomości nie przysługuje pełnia egzystencji, jest ona niebytem.

W powieści "Mdłości" Sartre zmusza czytelnika do uświadomienia sobie nieodpartej obecności i masywności rzeczy. Bohater – Antoine Roquetin w kolejnych epizodach z przerażeniem zdaje sobie sprawę, że jego doświadczenie jest zaburzone (stojąc na plaży podnosi kamień, którego uporczywe, przygniatające istnienie przeraża go). Opisując mdłości Roquetina – Sartre próbuje wywołać w nas odczucie nazywane przypadkowością istnienia. Gdyby spróbować zdefiniować istnienie, zasadniczą rzeczą, jaką należałoby powiedzieć, jest to, że "coś" przypadkiem jest. Nie ma nic, co poprzedzałoby istnienie i było jego przyczyną. Przypadkowość stanowi sedno rzeczy. Możemy dostrzec absurdalność przypadkowości – niewyjaśnionego istnienia każdej rzeczy, niedorzeczność, że istnienie świata nie ma żadnego sensu. Rodzi się więc pragnienie, by byt-dla-siebie istniał pełnym bytem rzeczy istniejącej, ale był też pozbawiony przypadkowości i przerw świadomości. Nie jest to możliwe. Świadomość nigdy nie może stać się bytem, a jednocześnie pozostać świadomością. Te dwa rodzaje istnienia są odrębne.

Będąc w istocie nicością – świadomość pragnie być "efektywnie zaangażowana w świat przyszły" i właśnie na tym polega nasza ludzka wolność. Wolność też jest nicością, a doświadczamy jej gdy stajemy się świadomi, czym nie jesteśmy, i gdy dzięki temu możemy wybrać, czym będziemy w przyszłości. Ponieważ nasza wolność jest nicością, nie dokonujemy wyborów na podstawie rzeczy, są one wyborami wartości i znaczeń. Aby wykonać jakąś czynność musimy wycofać się z naszego uczestnictwa w świecie, by zastanowić się, co nie istnieje – tę pustkę właśnie wypełnić możemy działaniem. Sartre uważa, że wybór działania jest wyborem nas samych, nie istnienia. Trzeba istnieć, żeby wybierać. Wybieramy natomiast swoją esencję – konkretny sposób przyszłego istnienia.

ISTNIENIE WYPRZEDZA ISTOTĘ I SPRAWUJE NAD NIĄ ZWIERZCHNICTWO.

Jesteśmy w świecie jako rzecz i świadomość. Musimy stale "się" wybierać, zaprzeczając temu, czym jesteśmy, przenosząc to w przyszłość i wybierając siebie w przyszłości inaczej. Świadomie wybieramy siebie od nowa jako byt, który widzi czym był i kieruje się ku bytowi, którym jeszcze nie jest. Sartre nazwał to decyzją radykalną.

Psychoanaliza egzystencjalna – zmierza do zrozumienia podstawowego wyboru jednostki. Jej celem jest uświadomienie człowiekowi znaczenia jego wyboru, by mógł go zmienić, jeśli tego zapragnie. Sartre odrzuca ideę podświadomości, gdyż dla niego wybór jest tożsamy ze świadomością. Chodzi o to, że człowiek istnieje takim, jakim jest i nie ma innej przyczyny niż ta, że takim się wybrał.

Zła wiara – ma wiele postaci (kalka, stereotyp). Człowiek przygnieciony odpowiedzialnością wyboru znaczenia i wartości dla swego życia – znajduje ucieczkę w przyjmowaniu gotowych ról dających mu znaczenie, którego nie musi sam tworzyć. Zamiast żyć jak podmiot, który doświadcza swej wolności, żyje jak przedmiot pełniący określoną funkcję. Innym razem człowiek chce zaprzeczyć temu, czym aktualnie jest (np. gdy jest niewolnikiem nałogu) podejmując jakieś zobowiązanie, ale nie dotrzymuje go. Oszukuje więc sam siebie. Dla Sartre'a żyć w złej wierze to odwracać się od swojej wolności i tworzenia własnego znaczenia.

Sartre twierdził również, że odwracamy się od wolności by uniknąć towarzyszącej jej udręki. Udrękę odczuwamy dlatego, że tam gdzie nic nie warunkuje wyboru – wszystko jest możliwe (np. to, że spacerując po skalnym występie – rzucimy się w przepaść bez żadnej wyraźnej przyczyny). Udręka i smutek nie są jednak konieczną konsekwencją wolności, może ona być źródłem radości i odwagi. Jak stwierdził – żadna doktryna nie jest bardziej optymistyczna – przeznaczenie człowieka powierzono jemu samemu.


Dzieła

* Transcendencja Ego, zarys opisu fenomenologicznego (1936) – praca filozoficzna
* Wyobraźnia
* Mdłości (1938)
* Zarys teorii uczuć (1939) – rozprawa filozoficzna
* Wyobrażenie. Psychologia fenomenologiczna wyobraźni (1940) – rozprawa filozoficzna
* Byt i nicość. Zarys ontologii fenomenologicznej (1943) – rozprawa filozoficzna
* Mur (1939)
* Muchy (1943)
* Przy drzwiach zamkniętych (1944)
* Egzystencjalizm jest humanizmem (1946)
* Niepogrzebani (1946)
* Ladacznica z zasadami (1946)
* Brudne ręce (1948)
* Diabeł i Pan Bóg (1951)
* Kean (1954)
* Niekrasow (1956)
* Sytuacje (1947, 1948, 1949)
* Baudelaire (1947)
* Święty Genet, aktor i męczennik (1952)
* Rozważania nad kwestią żydowską (1948)
* Drogi wolności - cykl:
* 1. Wiek męski (1945)
* 2. Zwłoka (1945)
* 3. Rozpacz (1949)
* Więźniowie z Altony (1959)
* Krytyka dialektycznego rozumu (1960)
* Słowa (1964) – powieść autobiograficzna

.

Simone de Beauvoir

właściwie: Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir, ur. 9 stycznia 1908 w Paryżu, zm. 14 kwietnia 1986 w Paryżu – francuska pisarka, filozofka i feministka.

Jedna z pionierek współczesnego feminizmu tzw. "drugiej fali": jej książka "Druga płeć" uznana jest za jedną z najważniejszych w historii feminizmu. Skandalistka, szokująca drobnomieszczańską opinię publiczną śmiałymi i niezależnymi poglądami oraz stylem życia. Współpracowniczka i partnerka życiowa Jean-Paul Sartre'a.

Była jedną z największych działaczek na rzecz równouprawnienia płci: Jest koniecznością, aby ponad różnicami naturalnymi, mężczyźni i kobiety stanowczo i niedwuznacznie potwierdzili swoje braterstwo.

Biografia

Lata nauki

Córka adwokata Georgesa de Beauvoir i Françoise Brasseur, pochodziła ze znanej rodziny arystokratyczno-mieszczańskiej z Verdun. Uczęszczała do szkół w Paryżu, gdzie ujawnił się jej talent pisarski i wybitna inteligencja. Jednak ojciec zawsze ubolewał, że zamiast wymarzonego syna urodziły mu się dwie córki; ten brak akceptacji ze strony ojca (ze względu na jej płeć) wywarł ogromny wpływ na Simone - przyszłą feministkę.

W wieku 14 lat Simone, mimo iż wychowana w tradycyjnej pobożności katolickiej, dochodzi do wniosku, że Bóg nie istnieje; od tej chwili przyjmuje światopogląd ateistyczny. Była to także forma sprzeciwu wobec "zakłamanej moralności mieszczańskiej" jej konserwatywnej rodziny. Później rodzice zawsze potępiali ją za "rozwiązły" i "niemoralny" styl życia.

Po 1918 rodzina de Beauvoir znacznie zubożała; związek rodziców Simone faktycznie ulega rozpadowi.

Simone de Beauvoir wyróżniła się w liceum wyjątkowymi uzdolnieniami (nazywana była "geniuszem"); na Sorbonie uzyskuje licencjaty z literatury francuskiej, języka greckiego, łaciny i filozofii. Decyduje się poświęcić dalszym studiom w elitarnej École Normale Supérieure (ENS).

Związek z Sartrem

W ENS spotyka Jean-Paul Sartre'a. Tych dwoje łączy od tej chwili związek dwóch genialnych i równych sobie osobowości. W 1929 uzyskują doktoraty z filozofii.

Wspaniale zapowiadająca się kariera akademicka i widoczny geniusz de Beauvoir i Sartre'a przysporzyły im wrogów: nie mogli otrzymać pracy w Paryżu. De Beauvoir musiała zatrudnić się jako nauczycielka filozofii w liceum w Marsylii, podczas gdy Sartre pracował jako nauczyciel w Hawrze. Propozycję małżeństwa ze strony Sartre'a odrzuciła, ponieważ uważała ślub za instytucję "mieszczańską" i "upokarzającą" dla kobiety.

Przenosi się do liceum w Rouen, gdzie utrzymuje związki homo- i heteroseksualne (za wiedzą Sartre'a, który nie uznawał tradycyjnej moralności). Do końca życia pozostała uczuciowo związana ze swoją kochanką Olgą (która była jednocześnie kochanką Sartre'a) oraz jej mężem Jacques-Laurent Bostem (ten "czworokąt" nazywano "małą rodziną" (la petite famille)).

Dopiero w 1939 de Beauvoir i Sartre przenoszą się do Paryża. W 1943 de Beauvoir publikuje swoją pierwszą książkę L'Invitée, która opisuje jej kuriozalny "czworokąt uczuciowy". Ta skandalizująca książka odniosła sukces. Jednocześnie usunięto de Beauvoir z zawodu nauczycielki z powodu związku homoseksualnego z jedną z jej uczennic. Podejmuje pracę w radiu.

Z Sartrem i Albertem Camusem zakładają gazetę Les Temps modernes, której celem jest propagowanie egzystencjalizmu poprzez współczesne dzieła literackie. De Beauvoir publikuje artykuły, wyrażające jej zaangażowanie dla ateizmu i komunizmu. Staje się sławna i bogata, odbywa liczne podróże, m.in. do Chile, Chin i ZSRR (gdzie poznaje takie osobistości, jak: Fidel Castro, Che Guevara, Mao Tse Tung, Richard Wright). W USA zakochuje się w pisarzu Nelsonie Algrenie (zachowało się 300 miłosnych listów do niego). Sartre sprzeciwia się jednak temu związkowi i de Beauvoir jest mu posłuszna.

Działaczka i feministka

W 1949 jej najważniejsze dzieło "Druga płeć" (Le Deuxième sexe) odniosło ogromny sukces: w ciągu pierwszego tygodnia sprzedano ponad 20.000 egzemplarzy. Kościół rzymskokatolicki umieścił je na Indeksie ksiąg zakazanych. Książka zyskała jednak akceptację uczonych, w tym wybitnego antropologa Claude Lévi-Straussa.

Książka ta analizuje podporządkowaną mężczyznom sytuację kobiet w społeczeństwie, bada przyczyny m.in. religijne, biologiczne i cywilizacyjne. Słynne stają się jej słowa: Nikt nie rodzi się kobietą; kobietą można się stać. Największy skandal wywołują poglądy de Beauvoir na temat macierzyństwa (sama nigdy nie chciała mieć dzieci), aborcji (której kilkakrotnie się poddała) oraz małżeństwa (porównała je do prostytucji). To dzieło w znacznym stopniu przyczyniło się do legalizacji aborcji we Francji.

W 1954 otrzymała nagrodę literacką (prix Goncourt) za książkę Mandaryni (Les Mandarins) (opisującą jej związek z Nelsonem Algrenem) i zostaje jednym z najsłynniejszych i najbardziej poczytnych pisarzy świata.

Od 1958 tworzy kolejne książki na motywach autobiograficznych. W 1964 poznaje studentkę filozofii Sylvie Le Bon, którą uzna za "duchową córkę" i adoptuje. Aktywnie uczestniczy w protestach przeciwko wojnie w Algierii; walczy też o legalizację aborcji.

Po wielu latach nieformalnego związku bierze ślub z Sartrem, który umiera w 1980. W kolejnej książce La Cérémonie des adieux, opisuje ostatnie chwile swojego męża z szokującymi szczegółami; nie waha się także krytykować go.

W 1986 de Beauvoir umarła i została uroczyście, w asyście tłumów kobiet, pochowana obok Sartre'a na cmentarzu Montparnasse w Paryżu.

Najważniejsze dzieła

* L'Invitée (Zaproszona), 1943
* Le Sang des autres (Cudza krew), 1945
* Tous les hommes sont mortels (Wszyscy jesteśmy śmiertelni), 1946
* L'Existentialisme et la Sagesse des nations (Egzystencjalizm i mądrość narodów), 1948
* Druga płeć (Le Deuxième sexe), 1949
* Les Mandarins (Mandaryni), 1954
* Mémoires d'une jeune fille rangée (Pamiętnik statecznej panienki), 1958
* La Force de l'âge (W sile wieku), 1960
* La Force des choses (Siłą rzeczy), 1963
* La Femme rompue (Kobieta zawiedziona), 1968
* Quand prime le spirituel (Kiedy duchowość dominuje), 1979



Za: [link widoczny dla zalogowanych](filozofia)


.


Post został pochwalony 0 razy
Zobacz profil autora
EGZYSTENCJALIŚCI I
Forum Strona Główna -> ROZWAŻANIA O LITERATURZE I SZTUCE
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)  
Strona 1 z 1  

  
  
 Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu  


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001-2003 phpBB Group
Theme created by Vjacheslav Trushkin
Regulamin