Chcesz schudnąć przed Sylwestrem?
Kup Teraz a 30 dniową dietę otrzymasz za darmo!
Tylko 137 zł TRIZER + indywidualna dieta
Forum Strona Główna -> KABARETON -> MISTRZOWIE
Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat 
MISTRZOWIE
PostWysłany: 31 Sty 2009 15:41
Administrator
ADMIN

 
Dołączył: 28 Maj 2005
Posty: 6577
Przeczytał: 3 tematy

Pomógł: 13 razy
Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Gdańsk





[link widoczny dla zalogowanych]

Edith Piaf, Jacques Brel, Charles Aznavour, Juliette Greco, Gilbert Bacaud, Yves Montand, jeszcze Sacha Guitry, jeszcze... Za wielu, żeby wymienić wszystkich!

A "Nasi"? Oczywiście - CARYCA, Ewa Demarczyk; Michał Bajor, Leszek Długosz, Grzegorz Turnau, Jacek Kaczmarski, Jacek Kleyff, Kelus i... znów zbyt wielu, żeby wszystkich... A jeszcze Włodzimierz Wysocki, Bułat Okudżawa, Żanna Biczewska i...

Kabaret zazwyczaj kojarzy się z czymś cholernie wesołym, a przecież "rasowa" piosenka kabaretowa, stworzona we Francji w latach 40-60, to "czarna" piosenka, stąd i czarne kreacje artystów i czarne ich autokreacje: wódka, pet w kąciku ust, zmrużone oko. Jednym słowem - Bohema... Po co? Żeby było... Jakoś tak... Żeby oddawało to, co w duszy... Co w sercu... Co... Jakoś - tak właśnie...

***

Edith Piaf


Milord

http://www.youtube.com/watch?v=2yKmovWbJQ8

Padam, padam

http://www.youtube.com/watch?v=r4Fj8tKui20

Non je ne regrette rien

http://www.youtube.com/watch?v=i_QABS88nDc


La Foule

http://www.youtube.com/watch?v=rbsl5_203Ms





Milord

Imprimer la chanson Milord de Edith Piaf à partir d'une fenêtre en mode texte et sans publicité Smile Envoyer le texte Milord de Edith Piaf à un ami
Paroles: Georges Moustaki
Musique: Marguerite Monnot 1959


Allez venez! Milord
Vous asseoir à ma table
Il fait si froid dehors
Ici, c'est confortable
Laissez-vous faire, Milord
Et prenez bien vos aises
Vos peines sur mon cœur
Et vos pieds sur une chaise
Je vous connais, Milord
Vous ne m'avez jamais vue
Je ne suis qu'une fille du port
Une ombre de la rue...

Pourtant, je vous ai frôlé
Quand vous passiez hier
Vous n'étiez pas peu fier
Dame! le ciel vous comblait
Votre foulard de soie
Flottant sur vos épaules
Vous aviez le beau rôle
On aurait dit le roi
Vous marchiez en vainqueur
Au bras d'une demoiselle
Mon Dieu! qu'elle était belle
J'en ai froid dans le cœur...

Allez venez! Milord
Vous asseoir à ma table
Il fait si froid dehors
Ici, c'est confortable
Laissez-vous faire, Milord
Et prenez bien vos aises
Vos peines sur mon cœur
Et vos pieds sur une chaise
Je vous connais, Milord
Vous ne m'avez jamais vue
Je ne suis qu'une fille du port
Une ombre de la rue...

Dire qu'il suffit parfois
Qu'il y ait un navire
Pour que tout se déchire
Quand le navire s'en va
Il emmenait avec lui
La douce aux yeux si tendres
Qui n'a pas su comprendre
Qu'elle brisait votre vie
L'amour, ça fait pleurer
Comme quoi l'existence
Ça vous donne toutes les chances
Pour les reprendre après...

Allez venez! Milord
Vous avez l'air d'un môme
Laissez-vous faire, Milord
Venez dans mon royaume
Je soigne les remords
Je chante la romance
Je chante les milords
Qui n'ont pas eu de chance
Regardez-moi, Milord
Vous ne m'avez jamais vue...
Mais vous pleurez, Milord
Ça, j' l'aurais jamais cru.

+parlé:

Eh! bien voyons, Milord
Souriez-moi, Milord
Mieux que ça, un p'tit effort...
Voilà, c'est ça!
Allez riez! Milord
Allez chantez! Milord
Ta da da da...
Mais oui, dansez, Milord
Ta da da da...
Bravo! Milord...
Encore, Milord...
Ta da da da...

.

Jacques Brel


http://www.youtube.com/watch?v=POGegLVKjdQ


Amsterdam


Paroles et Musique: Jacques Brel
1964 "Olympia 64"


Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui chantent
Les rêves qui les hantent
Au large d'Amsterdam
Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui dorment
Comme des oriflammes
Le long des berges mornes
Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui meurent
Pleins de bière et de drames
Aux premières lueurs
Mais dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui naissent
Dans la chaleur épaisse
Des langueurs océanes

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui mangent
Sur des nappes trop blanches
Des poissons ruisselants
Ils vous montrent des dents
A croquer la fortune
A décroisser la lune
A bouffer des haubans
Et ça sent la morue
Jusque dans le cœur des frites
Que leurs grosses mains invitent
A revenir en plus
Puis se lèvent en riant
Dans un bruit de tempête
Referment leur braguette
Et sortent en rotant

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui dansent
En se frottant la panse
Sur la panse des femmes
Et ils tournent et ils dansent
Comme des soleils crachés
Dans le son déchiré
D'un accordéon rance
Ils se tordent le cou
Pour mieux s'entendre rire
Jusqu'à ce que tout à coup
L'accordéon expire
Alors le geste grave
Alors le regard fier
Ils ramènent leur batave
Jusqu'en pleine lumière

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui boivent
Et qui boivent et reboivent
Et qui reboivent encore
Ils boivent à la santé
Des putains d'Amsterdam
De Hambourg ou d'ailleurs
Enfin ils boivent aux dames
Qui leur donnent leur joli corps
Qui leur donnent leur vertu
Pour une pièce en or
Et quand ils ont bien bu
Se plantent le nez au ciel
Se mouchent dans les étoiles
Et ils pissent comme je pleure
Sur les femmes infidèles
Dans le port d'Amsterdam
Dans le port d'Amsterdam.
.

Charles Aznavour

Le cabotin


Je suis un cabotin dans toute sa splendeur
Je suis né pour jouer
Donnez-moi un tréteau minable et sans chaleur
Je vais me surpasser
Je suis un cabotin dans toute sa splendeur
Mais j'ai ça dans le sang
Donnez-moi quatre planches et quelques spectateurs
Et j'aurai du talent,
Du talent

Dans une pièce de trois murs
A ventre ouvert sur le public
Tout comme au bord d'un gouffre obscur
Avec mon trac, mes tics
Je viens donner la comédie
Vibrant d'un feu qui brûle en moi
Je parle, je pleure, et je ris
Et vis mon rôle chaque foi
Ne me condamnez pas sans comprendre mon cœur
Je sui d'une autre race
Je suis un cabotin dans toute sa splendeur
La scène est mon espace

Ma vie commence alors
Que je vois le décor
Que j'entends les trois coups
Et je suis malgré moi
pris de peur et de joie
Quand le rideau se lève
Là, mon cœur bat si fort
Que je frôle la mort
Et que j'en oublie tout
Mais au moment exact
Je fais le premier pas
Pour entrer dans mon rêve

Je suis un cabotin dans toute sa splendeur
J'ai choisi mon destin
Donnez-moi dix répliques et quelques projecteurs
Vous verrez mes moyens
Je suis un cabotin dans toute sa splendeur
Et c'est toute ma vie
Donnez-moi un théâtre, un rôle à ma hauteur
Et j'aurai du génie
Du génie

Sous un maquillage savant
ou le visage à découvert
Emphatique ou discrètement
Je dis la prose ou bien le vers
Avec tendresse avec fureur
Selon la pièce et puis l'emploi
Je souffre, je vis ou je meurs
Et mens jusqu'à ce que j'y croie
Soit dit sans vanité je connais ma valeur
Et si pour vous peut-être
Je suis un cabotin dans toute sa splendeur
Je reste fier de l'être

.

Gilbert Bécaud

NATHALIE


http://www.youtube.com/watch?v=0GUjmIrZRqk


Paroles: Pierre Delanoë.
Musique: Gilbert Bécaud


La place Rouge était vide
Devant moi marchait Nathalie
Il avait un joli nom, mon guide
Nathalie

La place Rouge était blanche
La neige faisait un tapis
Et je suivais par ce froid dimanche
Nathalie

Elle parlait en phrases sobres
De la révolution d'octobre
Je pensais déjà
Qu'après le tombeau de Lénine
On irait au cafe Pouchkine
Boire un chocolat

La place Rouge était vide
J'ai pris son bras, elle a souri
Il avait des cheveux blonds, mon guide
Nathalie, Nathalie...

Dans sa chambre à l'université
Une bande d'étudiants
L'attendait impatiemment
On a ri, on à beaucoup parlé
Ils voulaient tout savoir
Nathalie traduisait

Moscou, les plaines d'Ukraine
Et les Champs-Élysées
On à tout melangé
Et l'on à chanté

Et puis ils ont débouché
En riant à l'avance
Du champagne de France
Et l'on à dansé

Et quand la chambre fut vide
Tous les amis etaient partis
Je suis resté seul avec mon guide
Nathalie

Plus question de phrases sobres
Ni de révolution d'octobre
On n'en était plus là
Fini le tombeau de Lenine
Le chocolat de chez Pouchkine
C'est, c'était loin déjà

Que ma vie me semble vide
Mais je sais qu'un jour à Paris
C'est moi qui lui servirai de guide
Nathalie, Nathalie
.

Gilbert Bécaud

Le pianiste de Varsovie



Paroles: Pierre Delanoë.
Musique: Gilbert Bécaud


Je ne sais pas pourquoi
Cette mélodie me fait penser à Chopin
Je l'aime bien, Chopin
Je jouais bien Chopin
Chez moi à Varsovie
Où j'ai grandi à l'ombre
A l'ombre de la gloire de Chopin

Je ne sais pas pourquoi
Cette mélodie me fait penser à Varsovie
Une place peuplée de pigeons
Une vieille demeure avec pignon
Un escalier en colimaçon
Et tout en haut mon professeur

Plus de sentiment
Plus de mouvement
Plus d'envolée
Bien bien plus léger

Joue mon garçon avec ton cœur
Me disait-il pendant des heures
Premier concert devant le noir
Je suis seul avec mon piano
Et ça finit par des bravos
Des bravos, j'en cueille par millions
A tous les coins de l'horizon

Des pas qui claquent
Des murs qui craquent
Des pas qui foulent
Des murs qui croulent
Pourquoi?
Des yeux qui pleurent
Des mains qui meurent
Des pas qui chassent
Des pas qui glacent
Pourquoi
Le ciel est-il si loin de nous?

Je ne sais pas pourquoi
Mais tout cela me fait penser à Varsovie
Une place peuplée de pigeons
Une vieille demeure avec pignon
Un escalier en colimaçon
Et tout en haut mon professeur

.

Yves Montand

A Paris

http://www.youtube.com/watch?v=XwII-czAy_I


Barbara
Imprimer la chanson Barbara de Yves Montand à partir d'une fenêtre en mode texte et sans publicité Smile Envoyer le texte Barbara de Yves Montand à un ami
Paroles: Jacques Prévert

Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là
Et tu marchais souriante
Épanouie ravie ruisselante
Sous la pluie
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Et je t'ai croisée rue de Siam
Tu souriais
Et moi je souriais de même
Rappelle-toi Barbara
Toi que je ne connaissais pas
Toi qui ne me connaissais pas
Rappelle-toi
Rappelle-toi quand même ce jour-là
N'oublie pas

Un homme sous un porche s'abritait
Et il a crié ton nom
Barbara
Et tu as couru vers lui sous la pluie
Ruisselante ravie épanouie
Et tu t'es jetée dans ses bras
Rappelle-toi cela Barbara
Et ne m'en veux pas si je te tutoie
Je dis tu à tous ceux que j'aime
Même si je ne les ai vus qu'une seule fois
Je dis tu à tous ceux qui s'aiment
Même si je ne les connais pas

Rappelle-toi Barbara
N'oublie pas
Cette pluie sur la mer
Sur ton visage heureux
Sur cette ville heureuse
Cette pluie sur la mer
Sur l'arsenal
Sur le bateau d'Ouessant
Oh Barbara
Quelle connerie la guerre
Qu'es-tu devenue maintenant
Sous cette pluie de fer
De feu d'acier de sang
Et celui qui te serrait dans ses bras
Amoureusement
Est-il mort disparu ou bien encore vivant
Oh Barbara

Il pleut sans cesse sur Brest
Comme il pleuvait avant
Mais ce n'est plus pareil et tout est abîmé
C'est une pluie de deuil terrible et désolée
Ce n'est même plus l'orage
De fer d'acier de sang
Tout simplement des nuages
Qui crèvent comme des chiens
Des chiens qui disparaissent
Au fil de l'eau sur Brest
Et vont pourrir au loin
Au loin très loin de Brest
Dont il ne reste rien


.


Post został pochwalony 0 razy
Zobacz profil autora
Wokół Ewy Demarczyk
PostWysłany: 06 Kwi 2009 6:30
Administrator
ADMIN

 
Dołączył: 28 Maj 2005
Posty: 6577
Przeczytał: 3 tematy

Pomógł: 13 razy
Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Gdańsk





Wokół Ewy Demarczyk


- wypowiedzi zebrała Halina Danilczyk



Ewa Demarczyk nie udziela wywiadów. Taką przyjęła zasadę i nie zamierza od niej odstąpić. Zajmijmy się więc artystką w możliwie dostępnym zakresie. Któż może bardziej wyczerpująco i miarodajnie określić przyczyny sukcesu Ewy Demarczyk, niż twórcy, którzy z nią współdziałali? I któż zdoła snuć trafniejsze domysły o zagadce jej niepowtarzalności niż ci, którzy towarzyszyli jej rozwojowi.

O wypowiedź poprosiłam: Juliusza Kydryńskiego, publicystę. który od początku śledził rozbłysk tej gwiazdy; Piotra Skrzyneckiego - "szefa" Piwnicy pod Baranami, który przez długie lata "miał ją w swej pieczy"; Zygmunta Koniecznego - pierwszego jej kompozytora; i wreszcie Andrzeja Zaryckiego - kompozytora obecnie z nią współpracującego.


Samotna gwiazda
Juliusz Kydryński



Sztuka Ewy Demarczyk jest całkowicie oryginalna - jak gdyby - osobna. Na niebie estradowej i teatralnej wokalistyki Ewa lśni jak samotna gwiazda. Jest wielka i - bezbłędna.
Ale istnieją przecież na świecie inni - również bezbłędni - artyści wokalistyki. Co sprawia, że Ewa jest absolutnym wyjątkiem, że nie można porównać jej z nikim? I że nikt nie potrafiłby jej naśladować?
Bardzo trudno odpowiedzieć na to pytanie, jeśli nie chce się powtarzać banalnych prawd o osobowości artystki. Oczywiście: osobowość. Ale na czym ona polega, na czym polega jej magiczne działanie? Chyba - choć to brzmi paradoksalnie - na każdorazowym zatracaniu się, samounicestwianiu w muzyce, w tekście. Ewa dokonuje na estradzie rzeczywistej ofiary z siebie i ofiarę tę składa jakby etapami: ze stanu niewiarygodnej koncentracji, nabożnego - chciałaby się powiedzieć - skupienia, przechodzi w trans euforyczny i tragiczny zarazem: spala się,


Piwnica pod Baranami - program "Kochać nie warto", 1968 rok (autor: Andrzej M. Kobos)

ginie w naszych oczach - w imię czego? W imię prawdy o sobie, prawdy o świecie, prawdy o życiu. Postępuje tak zawsze, bez względu na to, czy śpiewa wiersze Tuwima, Rilkego, Mandelsztama, Baczyńskiego, czy "Sur le pont d'Avignon, czy "Rebekę".
Nie można już Ewy nazywać pieśniarką, to potoczne określenie jest w jej przypadku mylące. Ewa jest artystką, która za pośrednictwem utworów poetyckich i muzycznych przekazuje nam swoją wielką sztukę w sposób jedyny w swoim rodzaju, ujawniając najgłębsze treści i budząc najżywsze emocje.

Bywa okrutna
Andrzej Zarycki


- Na czym polega fenomen sztuki Ewy Demarczyk?
- Ewa wywiera magiczny wpływ na widownię. Jej siłą jest magia, trudno inaczej określić sposób tego oddziaływania. Podczas swoistego misterium, jakie odbywa się między nią a słuchaczami dochodzi do uwiedzenia słuchających.
Ewa tuż przed występem koncentruje w sobie treść i wartości. które chce przekazać swym słuchaczom. Widownia jest jeszcze wówczas roztargniona, uwagę przybyłych rozprasza jak zwykle to wszystko, co dzieje się na sali. Lecz już Chwilę później następuje moment, w którym Ewa pojawia się na scenie - i przestaje istnieć cokolwiek prócz niej. Zjawisko, które wówczas obserwujemy, jest czymś więcej, niż tylko patrzeniem i słuchaniem. To jest zupełne oddanie się wykonawczyni, która przejmuje pełnię władzy nad odbiorcami, poddaje ich swej woli. Określenie "odbiorca" może nawet nie oddaje tego, co dzieje się podczas koncertu. Odnosi się wrażenie, że ludzie na sali przestają być publicznością, stając się biorcami w całym tego słowa znaczeniu. Zostają nasyceni wartością, jaką niesie śpiew Ewy, wspomagany zaledwie jakimś drobnym gestem. Wszystkie inne subtelne środki i zabiegi twórcze stosuje po to, by tym pełniej zostało przyjęte to, co zawiera jej śpiew. Stan ten utrzymuje się jeszcze przez chwilę po zakończeniu koncertu, po czym dopiero następuje rozluźnienie, brawa, owacje. To wszystko, co widownia otrzymała, wraca ku Ewie w postacil burzliwie wyrażanej wdzięczności.
- Niewielu jest i było w świecie artystów, którzy aż tak potrafiliby przejąć "rząd dusz". Nazwałabym to darem Bożym.
- Darem na pewno. I na pewno nie marnowanym, lecz wyzyskanym czy pomnożonym do granic możliwości,
jej tylko danych.
- I na tym być może polega tajemnica jej sztuki...
- Ponieważ tajemnic nie sposób odgadnąć, nie ma też potrzeby ich naruszać.
- Wobec Ewy Demarczyk niewłaściwym jest chyba miano odtwórczyni? Źle przylega do jej sztuki.
- Ona tworzy. Jest wykonawczynią samej siebie. Każdy jej występ, ba, każda piosenka jest dziełem zamkniętym. Dziełem odrębnym, choć wielekroć powtarzanym. Ona tekst czy melodię traktuje jak materiał, z którego sama tworzy artystyczny twór - autonomiczny, niezależny, niepowtarzalny.
- Prócz siły wewnętrznej, prócz inwencji twórczej wspomaga ją - nazwijmy brzydko - niezwykła anatomia organów głosowych?
- Zapewne. Ale niejeden śmiertelnik jest obdarzony podobnymi właściwościami i nic za ich pośrednictwem nie uzyskuje. Talent bywa dany i nic więcej o tym zjawisku nie da się powiedzieć. Chyba tylko to, że kto go otrzymał, musi nad nim pracować. Na pewno pomocą jest jej inteligencja, wrażliwość, ale byłyby nieprzydatne, gdyby nie ta iskra, którą ona rozdmuchuje w pożar.
- Jaki rodzaj relacji zachodzi między Pana twórczością a wykonawstwem - nie da się uniknąć tego słowa - Ewy Demarczyk? Czy Pan, komponując utwór, ma jakąś wizję odtworzenia go przez tę
właśnie artystkę? Czy też doznaje Pan zaskoczenia, w chwili "przyjęcia" go, by tak rzec przez panią Ewę?

Piwnica pod Baranami - program "Kochać nie warto", 1968 rok (autor: Andrzej M. Kobos)


- Ona więcej z moich utworów wydobywała, niż się spodziewałem. Zarówno odbiorcy jak i komentatorzy doszukują się w nich znaczeń, których twórca częstokroć sam nie przewidywał.
- Ale czy słyszy Pan i widzi, tworząc coś, jak to będzie. jak mogłoby być zaśpiewane? Jak w ogóle odtworzone? Bo chyba dopiero wtedy utwór oddziela się od twórcy?
- Owszem, jest on dosyć precyzyjnie przemyślanym i wyreżyserowanym dziełkiem, ale utwór zostaje zrodzony i ma żyć własnym życiem. Opowieści "rodzica", co on ma znaczyć, mijają się z celem. Jeżeli dzieło nie ma własnej osobowości, to żadne opowiadanie o nim nie pomoże.
- A jednak w przypadku Ewy Demarczyk. to ona właśnie "opowiada" niejako, czyli wyraża tę osobowość...
- Ewa jest postacią i twórcą dramatu. Jest wspaniałą uwodzicielką, bywa okrutna, co, jak zauważyłem, przydaje jeszcze jej sztuce mocy tajemnych, ale proszę pamiętać, że zasadnicza wartość tworzywa musi zaistnieć wcześniej.



Profesjonalizm plus ekspresja
Zygmunt Konieczny




Z Ewą Demarczyk straciłem kontakt ponad dwadzieścia lat temu, więc trochę trudno mi ją teraz oceniać. O wiele trudniej niż wówczas, gdy z nią współpracowałem. Ale mogę o niej powiedzieć tylko same dobre rzeczy.
Jest rzeczą symptomatyczną, że ona, niemalże nie zmieniając repertuaru, wciąż wywiera na widzach czy słuchaczach jednakowo duże wrażenie. Każdy, kto śpiewa w kółko to samo zwykle popada w rutynę. Zdawać by się mogło, że i jej grozi to samo niebezpieczeństwo. Okazuje się jednak, że ona nie podlega tej prawidłowości. Śpiewając wciąż to samo, czyni to jednakowo dobrze, a może nawet coraz lepiej. Po prostu nieustannie doskonali swój warsztat.
Parametry lej wokalistycznych osiągnięć to profesjonalizm plus duża ekspresja. Na jej sukcesy zapracował oczywiście jej niezwykły talent. Rzecz jasna, to są moje trwałe wrażenia sprzed dwudziestu lat.




Koncerty jak obrzędy
Piotr Skrzynecki



- W jaki sposób Ewa Demarczyk znalazła się w "Piwnicy"?
- Przemek Dyakowski powiedział nam, że w "Cyruliku" - w kabarecie medyków - śpiewa świetna dziewczyna, że warto ją zobaczyć. No i okazało się, że świetna rzeczywiście. Kabaret był zresztą zabawny - występowali w "Jaszczurach". My byliśmy wtedy na wygnaniu, u "Literatów". To był rok sześćdziesiąty Pierwszy (?), kiedy nas wyrzucono z "Piwnicy". Na trzy lata!
- Pan się przyczynił do wylansowania Ewy?
- Nie, nie powiedziałbym, że się przyczyniłem. Wylansował ją przede wszystkim Talent i Zygmunt Konieczny, który skomponował pierwsze jej Piosenki.
- A więc tak wyglądały początki podboju świata przez ten nasz "skarb narodowy", bo tak ją nazwała prasa zachodnia. A pan śledził jej postępy?
- W "Cyruliku" była bardzo dobra, a w "Piwnicy" olśniła tych wszystkich, którzy słuchali jej pierwszej piosenki - były to "Madonny" ("Karuzela z Madonnami") Białoszewskiego z muzyką Zygmunta.
- Pan podsuwał jej teksty poetyckie?
- Nie tylko ja...
- Co jeszcze prócz warunków głosowych zadecydowało o jej niezwykłości?
- Ewa jest wszechstronnie uzdolniona i bardzo inteligentna. No i ten fantastyczny głos! Jej głos jest fenomenem, zdarzeniem w sensie biologicznym nawet, bo tu nie chodzi o samo brzmienie, o barwę głosu, o skalę, to chyba jeszcze coś więcej.
- Chyba duże znaczenie w jej wykonawstwie ma wyjątkowa umiejętność koncentracji?
- To oczywiste, aby móc to wszystko tak dobrze wyśpiewać! Bardzo ważne wydaje mi się, że jest także aktorką. Może dlatego umie panować nad swoją twarzą, interpretacją, ekspresją.
- Fakt, że Ewa Demarczyk nie posługuje się gestem, dowodzi chyba tego, że nie potrzebuje używać gestów jako ilustracji czy dodatkowych środków wyrazu?
- Ewa wszystko robi samym glosem i twarzą. I to fenomenalnie! Poza tym ma w repertuarze piosenki, które właściwie gestu nie potrzebują.
- Po występach amerykańskich tamtejsi recenzenci przyrównywali ją do kapłanki, pisano o niej, że "śpiewa w stanie łaski". Ale to są wrażenia odbiorców. Czy Pan zgadza się z opinią recenzentów?

Występ Piwnicy pod Baranami w Wieliczce - program "Kochać nie warto", 1971 rok (autor: Andrzej M. Kobos)


- Ewa potrafi wspaniale się skupić. Koncerty jej, wydaje mi się, są jak obrzędy. No, kapłanką to może bym jej nie nazwał, ale rzeczywiście ma w sobie coś
n i e z w y k ł e g o. Przypuszczam, że za naszego życia nie będzie lepszej i ciekawszej pieśniarki, w każdym razie w Polsce.
- Czy zawsze była tak poważna? Czy też, jako młoda dziewczyna, bywała figlarna, trzpiotowata?
- Ewa jest i była bardzo żywiołowa, spontaniczna. Przecież w kabarecie śpiewała szlagiery przedwojenne i powojenne. Ma - co jest ważne! - duże poczucie humoru.
- A dlaczego pani Ewa nie udziela wywiadów?
- Nie wiem...



[link widoczny dla zalogowanych]

.


Post został pochwalony 0 razy
Zobacz profil autora
MISTRZOWIE
Forum Strona Główna -> KABARETON
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)  
Strona 1 z 1  

  
  
 Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu  


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001-2003 phpBB Group
Theme created by Vjacheslav Trushkin
Regulamin