Chcesz schudnąć przed Sylwestrem?
Kup Teraz a 30 dniową dietę otrzymasz za darmo!
Tylko 137 zł TRIZER + indywidualna dieta
Forum Strona Główna -> ENCYKLOPEDIA WIEDZY WSZELAKIEJ -> WOJNA TROJAŃSKA
Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat 
WOJNA TROJAŃSKA
PostWysłany: 27 Lut 2009 23:17
Administrator
ADMIN

 
Dołączył: 28 Maj 2005
Posty: 6577
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 13 razy
Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Gdańsk





WOJNA TROJAŃSKA


KLĄTWA


Według Homera i antycznych historyków trwające 10 lat oblężenie Troi przez greckich Achajów. Mitycznym powodem konfliktu było porwanie Heleny, żony króla Sparty - Menelaosa, przez Parysa, księcia trojańskiego, syna króla Priama. Menelaos wezwał na pomoc swojego brata Agamemnona, króla Argos i Myken oraz wszystkie księstwa achajskie. Na leżącą w północnej Anatolii i dotąd niezdobytą Troję, na 1185 okrętach ruszyli wojownicy achajscy.

Wg historyków zdobycie Troi przez Achajów miało miejsce ok. 1200 r. p.n.e.


Mitologia.

Przyczyny wojny trojańskiej.

Ciekawie przedstawiają się przyczyny wybuchu tej trwającej aż dziesięć lat wojny. Jedna z hipotez mówi, że na rozprzestrzeniającą się ludność skarżyła się sama Gaja, więc Zeus znalazł intrygujący sposób na zainicjowanie wydarzeń wojennych. Pod postacią łabędzia ukazał się Ledzie i spłodził Helenę - najpiękniejszą greczynkę. Właśnie Helena - jako żona Menelaosa, króla Sparty - stała się kością niezgody i doprowadziła do wojny. By jednak dokładnie wyjaśnić okoliczności poprzedzające wybuch konfliktu, należy wprowadzić na arenę wydarzenia Parysa. Młodzieniec ów był synem Hekabe i Priama, króla Troi, wychowanym jednak nie na królewskim dworze, ale wśród pasterzy. W historii Parysowi przypadła wszakże rola szczególna: został arbitrem w sporze bogiń - Hery, Ateny i Afrodyty - o jabłko, a dotyczącym ich urody. Parys wybrał Afrodytę w zamian za rękę najbardziej urodziwej kobiety, Heleny. I chociaż Helena miała już męża, Afrodyta pomogła Parysowi porwać piękną kobietę ze Sparty i zawieźć ją do Troi. W wyniku tego zuchwałego i bezprawnego czynu nad miastem zawisła groźba wojny, realna zwłaszcza po odprawieniu posłów greckich domagających się oddania Heleny.

Przebieg wojny.

Po stronie greckiej w wojnie przeciwko Troi wzięło udział wielu dzielnych wojowników: Agamemnon, Odyseusz, Achilles, Nestor, Diomedes. Wyprawie towarzyszyły różnorodne przeciwności losu i gniew bogów, którzy spowalniali wyprawę i zsyłali niesprzyjające wiatry czy zarazę. Przez wiele lat nie dochodziło do żadnego starcia, które mogłoby zadecydować o losach konfliktu i ostatecznie go rozwiązać. Był to okres wojny podjazdowej, mniejszych bitew, toczonych pod dowództwem Achillesa. Dochodziło wówczas do słynnych indywidualnych pojedynków, np. do walki Parysa i Menelaosa o bezpośrednią przyczynę wojny, czyli Helenę, ale i ona nie przyśpieszyła finału wojny. Jednak najsłynniejszym pojedynkiem pozostanie walka, jaką stoczyli wielcy wojownicy i wrogowie: Achilles i Hektor, dzielny mieszkaniec Troi. Czekał on pod bramami miasta na Achillesa, zaopatrzonego w nową, piękną tarczę. Warto na marginesie zaznaczyć, ze jej opis pióra Homera stanowi jedną z najpiękniejszych kart Iliady. Chcąc zmęczyć wroga, Hektor rzucił się do ucieczki, ale o wyniku pojedynku zadecydował Zeus i życie Hektora zgasło. Achillesowi nie dane było jednak doczekać zburzenia Troi. Zgodnie z przepowiednią, okrył się sławą, ale zmarł młodo. Zadanie mu śmiertelnego ciosu przypisuje się zwykle Parysowi, który trafił w jedyne,,czułe miejsce" Achillesa-piętę Losy wojny nie zostały rozstrzygnięte nawet po śmierci Parysa, ponieważ Priam nadal upierał się przy zatrzymaniu Heleny. Grecy musieli udać się do wielu forteli, by osłabić siły nieprzyjaciół. Jednym ze sposobów była kradzież, palladiony, czyli rzeźby Ateny w zbroi, która zapewniała miastu bezpieczeństwo.

Koń trojański.

Najsłynniejszy podstęp Greków wiązał się z budową tzw.,,konia trojańskiego". Podobno na ten pomysł wpadł Odyseusz. Był to drewniany, pusty w środku koń, ofiarowany w darze Atenie. Trojanie przyjęli dar, przenieśli go do miasta, mimo ostrzeżeń wieszczki Kasandry i wróżbity Laokoona. Do wnętrza konia weszli wcześniej greccy wojownicy i w ten sposób bez szturmu znaleźli się w Troi. Fortel ten ostatecznie przyczynił się do zdobycia miasta i zakończenia wojny.

Wojna trojańska we współczesnym języku.

Ślady wypadków z wojny trojańskiej można obserwować nie tylko w malarstwie i literaturze, ale i we współczesnym języku. Do dzisiaj bowiem posługujemy się frazeologizmami "jabłko niezgody", "koń trojański" (w slangu informatyków - trojan) czy "pięta achillesowa".

Fakty naukowe.

Wg chronologii greckiej zdobycie Troi miało miejsce w 1184 r. pne. Było ono związane z wyprawami zdobywczymi i ekspansją Achajów utożsamianych z kulturą mykeńską.


Za: [link widoczny dla zalogowanych]


KOŃ TROJAŃSKI

- zbudowany podczas mitycznej Wojny Trojańskiej wielki koń na kołach, zrobiony z drewna, w którym ukryli się wojownicy greccy w czasie zdobywania Troi. Obrońcy miasta wbrew przestrogom Kasandry wciągnęli konia do miasta. Tam w nocy Achajowie wyszli z ukrycia, otworzyli bramy wojownikom i w ten sposób zdobyli miasto. Opis tego wydarzenia znajduje się w Eneidzie Wergiliusza.

Według najnowszych badań koń trojański jest symbolem trzęsienia ziemi, a to za sprawą Posejdona. Ów bóg był opiekunem koni i to jemu przypisuje się władzę nad tym żywiołem. Pod terenami ówczesnej Troi przebiega uskok tektoniczny i wiele dowodów wskazuje na to, że to trzęsienie ziemi było powodem upadku tego miasta.


LAOKOON (gr. ΛΑΟΚΟΩΝ)

– według Wergiliusza, syn Antenora czy też Akoitesa, kapłan Tymbrajskiego Apollina, ostrzegał Trojańczyków o niebezpieczeństwie, jakim był drewniany koń, i z tego powodu został wraz z dwoma synami zabity przez dwa ogromne morskie węże nasłane nań przez zagniewanych bogów.

Podanie to ma szczególne znaczenie w świetle słynnego dzieła rzeźbiarskiego znalezionego w 1506 w okolicy Rzymu, wyobrażającego śmierć Laokoona i jego synów. Rzeźba została umieszczona przez papieża Juliusza II w zbiorach Watykanu. Dzieło to, zwane Grupą Laokoona, wykonane (według Pliniusza) przez rzeźbiarzy Agesandra, Polidora i Atenodora z Rodos, należy do najcenniejszych dzieł sztuki klasycznej. Wedle 0. Müllera przedstawia on 3 akty tragedii. Podczas gdy starszy syn, znajdujący się jeszcze w sytuacji dającej szanse ratunku, wyobraża początek akcji, a młodszy zginął już w uściskach węży, w ojcu - figurze środkowej - pokazano energię i patos w obliczu nieuchronnej śmierci, obraz pełen wzniosłości i grozy.

Co do czasu powstania grupy Laokoona nie ma dotąd zgody. Welcker i 0. Müller datują ją na okres rozkwitu szkoły rodyjskiej (ok. 150 r p.n.e.), inni zaś, jak Tyrsz i C.T. Hormann, do pierwszych czasów cesarstwa.

Piękne kopie tego arcydzieła wykonali między innymi: Bacio Bandinelli i Giacopo Tatti.

Imię Laokoona nosił też syn Partaona, wuj Meleagra, który towarzyszył temu ostatniemu w wyprawie --- Argonautów.

Za: [link widoczny dla zalogowanych]
.

ARGONAUCI

gr. Ἀργοναῦται Argonautai, l.poj. Ἀργοναύτης Argonautes

– w mitologii greckiej 52 bohaterów greckich, którzy na statku <b>"Argo" </b>(szybki) pod wodzą Jazona wyruszyli do Kolchidy po ZŁOTE RUNO cudownego barana. Kolejne przygody przeżywali w: Lemnos, Tracji i Cieśninie Bosfor.

ZŁOTE RUNO - sierść mitycznego złotego barana Chrysomallosa, cel wyprawy Argonautów. Było ono powieszone na dębowym drzewie w gaju Aresa, gdzie pilnował go smok. Zabrał je stamtąd Jazon podczas wyprawy Argonautów.

Legenda o złotym runie ma prawdopodobnie zupełnie prozaiczne podłoże. W niektórych krajach Azji wykorzystywano bowiem skóry baranów do wyławiania drobin złota z rzeki. Także w Polsce w Górach Izerskich. Takie "pozłacane" runo suszono następnie w słońcu, a złoty pył strzepywano przed ponownym zanurzeniem skóry w wodzie, lub rozpuszczano rtęcią i amalgamat destylowano albo wyprażano zbierając stopiony metal.

Nieporozumienie językowe

Prawdopodobnie interpretowanie mitu jako wyprawy po skórę barana jest nieprawidłowe. Pierwsze monety, zarówno złote jak i srebrne, używane w starożytności w rejonie Morza Czarnego, miały kształt zminiaturyzowanej zwierzęcej skóry. Tak więc Jazon wyprawił się do Kolchidy po prawdziwy skarb będący stosem monet, a nie po czarodziejską skórę.

Mit ten dostarczył tematu sztukom plastycznym (Medea), literaturze (m.in. Apollonios z Rodos, R. Graves) i muzyce ( G. Mahler i in.).

ZAŁOGA "ARGO":

1. Admetos - książę z Feraj;
2. Akastos - syn króla Peliasa;
3. Aktor z Fokidy;
4. Amfiaraos - wieszcz z Argiwy;
5. Ankajos Mały - z Samos;
6. Ankajos Wielki syn Posejdona;
7. Argos Tespijczyk - budowniczy Argo;
8. Askalafos - syn Aresa;
9. Asterios syn Kometesa.
10. Atalanta - dziewica-łowczyni z Kalidonu;
11. Augiasz - królewicz z Elidy;
12. Butes - pszczelarz z Aten;
13. Echion - herold, syn Hermesa;
14. Ergionos - z Miletu;
15. Eufemos - pływak z Tajnaron;
16. Euryalos - jeden z Epigonów;
17. Eurydamas;
18. Faleros - łucznik;
19. Fenos syn Dionizosa;
20. Herakles;
21. Hylas - giermek Heraklesa;
22. Idas z Messene;
23. Idmon - syn Apollina;
24. Ifikles syn Testiosa;
25. Ifitos - brat króla Eurysteusa z Myken;
26. <b>Jazon</b> - wódz wyprawy;
27. Kajneus;
28. Kalais i Zetes - synowie Boreasza;
29. Kantos;
30. Kastor i Polideukes;
31. Kefeus;
32. Koronos z Tessalii;
33. Laertes z Argiwy;
34. Linkeus - strażnik, brat Idasa;
35. Malampos - syn Posejdona;
36. Meleager;
37. Mopsos;
38. Nauplios - syn Posejdona;
39. Ojleus - ojciec Ajasa;
40. <b>Orfeusz</b> - poeta tracki;
41. Palajmon;
42. Pejritoos;
43. Peleus;
44. Peneleos;
45. Periklimenes - syn Posejdona;
46. Pojas - syn Taumakosa;
47. Polifemos;
48. Stafylos;
49. <b>Tezeusz;</b>
50. Tyfus - sternik z Beocji



JAZON

MŁODOŚĆ

Jego ojciec, Ajzon został strącony z tronu przez swego brata, Peliasa, w dniu urodzin Jazona. Chłopak został wywieziony z miasta i oddany pod opiekę do centaura Chejrona. W wieku 20 lat powraca do rodzinnego miasta Jolkos. Rządzi tam jego stryj, Pelias. Król boi się Jazona (stara przepowiednia mówi, że zabije go młody chłopak, który wejdzie do miasta w jednym sandale; tak też wszedł Jazon). Pelias wysyła go po złote runo.

<b>WYPRAWA PO ZŁOTE RUNO

(Wariant 1)</b>


Jazon buduje statek Argo (szybki), zostaje przywódcą wyprawy. Wraz z towarzyszami (Argonauci) wyrusza po złote runo, które zdobywa dzięki pomocy królewny Medei.

WYSPA LEMNOS

Wyspa Lemnos jest położona w pobliżu zachodniego wybrzeża Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja). Wyspa była zamieszkana przez same kobiety. Kobiety odmiawiały oddawania czci boskiej Afrodycie. Więc aby ukarać mieszkanki wyspy, bogini spowodowała, że zaczęły nieprzyjemnie pachnieć tak, że mężowie nie mogli przebywać w ich pobliżu. W takiej sytuacji mężczyźni postanowili sprowadzić kochanki z sąsiedniej Tracji, lecz ich żony, rozzłoszczone taką sytuacją, wymordowały wszystkich mieszkańców wyspy płci męskiej. Jedynie król wyspy, Toas, został uratowany przez swoją córkę Hypsipyle, która zamknęła ojca w skrzyni i wrzuciła do morza, dzięki czemu ocalił życie. Od tego czasu kobiety z Lemnos żyły bez mężczyzn, zaś królową wyspy została Hypsipyle.

Argonauci, którzy zatrzymali się na wyspie, zostali przyjaźnie powitani przez kobiety. Jazon spłodził z Hypsipyle bliźniaki, synów Toasa i Euneosa. Również inni uczestnicy wyprawy mieli swój udział w odbudowaniu męskiej części populacji wyspy. Jedynie Herakles domagał się jak najszybszego opuszczenia wyspy niezadowolony z zachowania innych Argonautów. Zachowanie Heraklesa było niezwykłe, zważywszy na jego liczne miłosne podboje. W czasie pobytu na wyspie Herakles nieustannie przypominał o celu wyprawy. Argonauci w dalszą podróż wyruszyli po dość długiej przerwie, która trwała ponoć rok.

Lemnos (gr. Λήμνος) to górzysta wyspa, należąca do Grecji, położona na Morzu Egejskim, administracyjnie jest częścią nomosu Lesbos, powierzchnia 476 km², 4 027 mieszkańców. Główne gałęzie gospodarki to turystyka, uprawa winorośli, owoców i warzyw. Na wyspie istnieje ważna grecka baza wojskowa.

Na Lemnos odnaleziono stelę kamienną z VI wieku p.n.e. z napisem w starożytnym języku pierwotnych mieszkańców wyspy, przypuszczalnie spokrewnionym z językiem etruskim.

Wyspa wspomniana w mitologii greckiej jako rezydencja boga Hefajstosa (tam upadł, wyrzucony z Olimpu przez Zeusa za wmieszanie się do jego sprzeczki z Herą). Kolejny raz wspomniana jako miejsce postoju Argonautów w czasie wyprawy po złote runo; tam zastali społeczeństwo samych kobiet (wymordowały z zemsty za zdradę wszystkich mężczyzn). Z ich związków z tymi kobietami pochodzić mieli Minojczycy.

Zamieszkana przypuszczalnie przez ludność, pochodzącą z Tracji; ze starożytnych przekazów wiadomo o istniejącym tam przed przybyciem Greków matriarchacie i kulcie bogini-matki. Podbita przez Persję, w VI wieku p.n.e. podporządkowana Ateńczykom, następnie część rzymskiej prowincji Achai, włączona do Cesarstwa Bizantyjskiego, a później do Turcji. Przyłączona do Grecji w 1921.


POBYT W KOLCHIDZIE

Po dopłynięciu do Kolchidy, udają się do króla Ajetesa, ten stawia Jazonowi warunki, które ma wypełnić zanim zabierze złote runo. Jazon ma za pomocą daru Hefajstosa – dwóch byków ziejących ogniem, zaorać Pole Aresa, zasiać na nim smocze zęby i pokonać rycerzy, którzy się z nich narodzą; pomaga mu w tym <b>MEDEA</b>, córka Ajetesa. Medea daje mu balsam, dzięki któremu ogniste byki nie mogą go zranić, z rycerzami radzi sobie we własnym zakresie – rzuca w nich kamieniem, a ci wycinają się wzajemnie. Zostaje tylko smok. Medea usypia go, a Jazon i Medea wraz ze złotym runem opuszczają miasto.

W DRODZE DO JOLKOS

W drodze powrotnej do Tesalii <b>Medea</b> przepowiedziała Eufemosowi, sternikowi Argo, że będzie rządził Libią. Przepowiednia spełniła się kiedy Battos, potomek Eufemosa, założył Kyrene.

<b>KIRKE </b>

Kiedy Argonauci zatrzymali się na wyspie Ajaja, Kirke oczyściła ich z winy za zabicie Apsyrtosa.

SYRENY .

Syreny mieszkały na trzech małych, skalistych wyspach zwanych Sirenum scopuli. Dźwięk śpiewu syren działał zniewalająco na przepływających żeglarzy, tak że podpływali do wyspy, gdzie Syreny porywały ich i zjadały. Chiron poradził Jazonowi, aby ten zwrócił się o pomoc do Orfeusza, gdyż tylko on był w stanie ocalić Argonautów od śmierci. Kiedy przepływali obok wyspy Syren Orfeusz zaczął grać na lirze, a muzyka skutecznie zagłuszyła ich śpiew, dzięki czemu załoga Argo uniknęła losu innych żeglarzy.

TALOS .

Następnie Argo przypłynał do Krety strzeżonej przez olbrzyma z brązu, Talosa. Miał on jedną żyłę zatkaną zatyczką z brązu, która biegła od kostki aż do szyi. Medea najpierw przy pomocy czarów uśpiła go, a następnie wyciągnęła zatyczkę przez co olbrzym wykrwawił się na śmierć.

POWRÓT .

W domu Jazon jest uważany za bohatera (herosa). <b>Medea</b> za pomocą swoich czarów uzdrawia i odmładza ojca Jazona, Ajzona. Córki Peliasa chcą aby też pomogła ich ojcu, Medea mści się za Jazona i powoduje, że córki zabijają ojca. Małżonkowie muszą uciekać z miasta i wyjeżdżają do Koryntu.

Dalsze losy .

Tam Jazon poznaje Kreuzę, zakochuje się w niej i chce się z nią ożenić, stwierdza, że ślub z Medeą jest nieważny. Medea zabija rywalkę Kreuzę zatrutą szatą i ucieka, zabijając przed tym swoje dzieci. Później Jazon i <b>Medea</b> spotykają się i godzą, mieszkają razem w Kolchidzie;

<i>Źródła

* Robert Graves, Mity Greckie, Warszawa 1992, ISBN 830602284X
* Zygmunt Kubiak, Mitologia Greków i Rzymian Warszawa 2003 ISBN 83-7311-077-8</i>


MEDEA (Medeia)

– w mitologii greckiej czarodziejka, córka Ajetesa (króla Kolchidy), wnuczka Heliosa. Żona Jazona, któremu pomogła zdobyć złote runo. Porzucona przez Jazona dla Kreuzy, córki króla Koryntu, podstępem pozbawiła życia swoją rywalkę, posyłając jej w prezencie ślubnym nasączoną trucizną suknię. Zamordowała również swoich synów (których miała z Jazonem). Uciekła do Aten na wozie Heliosa.

Kompleks Medei – podświadoma wrogość matki wobec swych dzieci, połączona z mimowolnym pragnieniem ich śmierci, uwarunkowana potrzebą zemsty na ojcu dzieci.

Prawzorem mitycznym jest Medea, córka króla Ajetesa, żona Jazona, z którym miała dwóch synów. Rozzłoszczona zdradą męża, zemściła się zabijając synów.

Z: [link widoczny dla zalogowanych]

<b>WYPRAWA PO ZŁOTE RUNO

(Wariant 2)</b>




Mit o Argonautach jest wspomniany w Odysei Homera, a rozwinięty został w IV Odzie Pytyjskiej Pindara. Głównym jednak źródłem informacji o tej legendzie jest epos Apolloniosa Wyprawa Argonautów. Mityczny <b>Jazon </b> (Uzdrowiciel) był synem <b>Ajzona</b>, dziedzicem tronu królewskiego w tesalskim mieście <b>Jolkos</b> (obecne Wolos).

Ajzon miał niegodziwego brata (przyrodniego), <b>Peliasa</b>, który, zebrawszy garść zuchwalców, opanował zamek i strącił go z tronu. Uzurpator zamierzał zabić prawowitego dziedzica, Jazona, który dopiero co się urodził. Rodzice rozgłosili, że dziecko zachorowało i umarło, a matka potajemnie wywiozła je z miasta. Chłopiec dorastał w dzikich rejonach Tesalii. Wychowywał go mądry <b>Chiron</b> (centaur), który był wychowawcą wielu herosów. Osiągnąwszy pełnoletność Jazon postanowił wrócił do Jolkos, aby upomnieć się o należne mu prawa.

W drodze do rodzinnego miasta dotarł do brodu na rzece. Zjawiła się tam bezradna staruszka i poprosiła, by ją przeniósł na drugą stronę. Jazon wziął ją na plecy i po kamieniach przebiegł na przeciwległy brzeg. W czasie tej przeprawy bohater zgubił jeden sandał. Staruszka podziękowała mu, życzyła szczęścia i znikła. Jazon nie wiedział, że to była bogini Hera, która chciała w ten sposób wypróbować jego dobre serce. Hera została jego boską opiekunką we wszystkich działaniach. Młodzieniec dotarł do Jolkos tylko w jednym sandale. Król Pelias, któremu wyrocznia kazała się strzec człowieka bez jednego buta, wystraszył się na widok przybysza. Niezwłocznie kazał Jazonowi wyruszyć na poszukiwanie złotego runa. Podobno domagał się tego we śnie Friksos, o którym za chwilę.

Historia Złotego runa

Jazon znał historię złotego runa z opowieści centaura Chirona. W starożytnym mieście beockim Orchomenos żył król Atamas, któremu żona, bogini Nefele, urodziła dwoje dzieci: synka Friksosa i córeczkę Helle. Po śmierci Nefele Atamas ożenił się z Ino, córką tebańskiego króla Kadmosa. Ino była złą macochą i chciała się pozbyć pasierbów. Namówiła kobiety, aby ziarno przeznaczone na zasiewy zalały wrzątkiem (lub wyprażyły nad ogniem) i w ten sposób sprowadziły na kraj klęskę nieurodzaju. Gdy zboże nie wzeszło, Atamas posłał do wyroczni z zapytaniem, co czynić, aby odwrócić gniew boży. Ino przekupiła posłów, którzy zanieśli królowi odpowiedź, jaką im przygotowała: bogowie domagają się ofiary z królewskich dzieci. Jednak we śnie zjawiła się Friksosowi dusza zmarłej matki i kazała mu wraz z siostrą uciekać. W nocy mieli wyjść za miasto, gdzie będzie na nich czekał baranek, który ich zaniesie daleko na wschód. Friksos zbudził się natychmiast, wziął na ręce śpiącą siostrę i wydostał się z miasta. Zgodnie ze snem znalazł tam cudownego baranka pokrytego złotym runem, mówiącego ludzkim głosem i potrafiącego latać. Dzieci wsiadły mu na grzbiet i jak na koniu odleciały w dal - ponad górami, wyspami i morzem. Jednak w wąskiej cieśninie, oddzielającej Azję od Europy napotkali gwałtowną burzę. Przestraszona Hele straciła przytomność i spadła do morza, które od jej imienia nazwano Morzem Helle (Hellespontem). Friksos dotarł do Kolchidy, krainy nad północno-wschodnim brzegiem Morza Czarnego, gdzie żył spokojnie do końca swych dni. Baranka chował troskliwie, aż się ten zestarzał i sam prosił, aby go zabić. Friksos złożył go w ofierze Zeusowi. Król Kolchidy, Ajetes - syn Heliosa i Perseidy (a brat Kirke i Pasyfae), zawiesił złote runo na dębie w świętym gaju Aresa.

Wyprawa

Jazon szykował się do wyprawy. Budowniczy Argos zbudował, pod kierunkiem Ateny, bardzo wielki statek. Nazwano go Argo (Błyskawiczny, Błyskawicowy). Jazon zebrał ekspedycję, w której skład weszli najwaleczniejsi herosi Grecji. Był tam kalidoński heros Meleager, kobieta-wojowniczka Atalanta, Peleus (ojciec Achillesa), spartańscy bliźniacy Kastor i Polideukes, bliźniacy Kalais i Zetes (skrzydlaci synowie północnego wiatru, Boreasza), mądry Nestor oraz największy z herosów - Herakles. Do bohaterów dołączyli: tracki śpiewak Orfeusz, Asklepios oraz sam konstruktor statku - Argos. Początkowo dowodzić Argonautami miał najmężniejszy z nich - Herakles, ale ten oddał dowództwo Jazonowi.

Podczas żeglugi z Grecji do Morza Czarnego herosi przeżyli wiele przygód. Najpierw dotarli do wyspy Lemnos, rządzonej przez kobiety, które z zazdrości wymordowały swoich mężów (za ich zainteresowanie trackimi niewolnicami). Spędzili tam rok lub dwa i nie bardzo chcieli płynąć dalej, aż Herakles wyrzutami zmusił ich dalszej wyprawy. Wędrując dalej musieli na jakiejś wyspie stoczyć walkę z olbrzymami, którzy chcieli uwięzić statek, zasypując głazami wyjście z portu. Mając dobrą pogodę i pomyślne wiatry, jechali brzegiem Tracji, aż dotarli do miejsca, gdzie żył ślepy król-wróżbita, Fineus. Za to, że samowolnie ludziom przepowiadał przyszłość, bogowie ukarali go ślepotą. Na dodatek zesłali nań harpie (skrzydlate demony żeńskie), które porywały mu ze stołu jedzenie tak, że biedny król umierał z głodu. Z wdzięczności za nieomylne przepowiednie na dalszą drogę, jakich im udzielił Fineus, Argonauci uwolnili go spod władzy harpii, a synowie boga wiatru Boreasza (Kalais i Zetos) przepędzili je tak daleko, że już więcej nie powróciły. U wejścia do Morza Czarnego, w cieśninie Bosfor, zamykały wjazd dwie dziwne skały, zwane Symplegadami (Zderzające się). Co chwila przyskakiwały ku sobie i znów odskakiwały, otwierając przejście na króciutką chwilę. Żaden okręt nie mógł się tamtędy przedostać, gdyż groziło mu zmiażdżenie. Argonauci, idąc za radą Fineusa, zatrzymali się tuż przed Symplegadami i wypuścili gołębia. Ptak przeleciał tak szybko, że zwierające się skały uszczknęły mu tylko parę piór z ogona. Bohaterowie, korzystając z chwili, gdy urwiska odskoczyły od siebie, wzięli się ostro do wioseł i przepłynęli tak szybko, że następne zwarcie się skał strzaskało zaledwie kawałek rufy okrętu. Symplegady stanęły w miejscu i odtąd nie ruszyły się więcej. Orfeusz, który przez cały czas niebezpiecznej przeprawy grał na harfie i śpiewał pieśni nabożne, opowiadał później, że to jego czarodziejska muzyka zablokowała Symplegady.

W Kolchidzie

Niedługo potem bohaterowie dotarli do Kolchidy. U stóp Kaukazu (gdzie w dawnych czasach cierpiał przykuty do skały Prometeusz) stał wspaniały zamek królewski. Władał w nim król Ajetes, który niechętny był oddania złotego runa, które było talizmanem przynoszącym szczęście jego krainie. Postawił twarde warunki oddania im runa. Jeden z Argonautów miał zaorać pole zaprzęgiem dwóch byków o spiżowych nozdrzach, z których buchał ogień. Pole miał obsiać magicznymi zębami smoka (zabitego dawniej przez Kadmosa), których kilka było w posiadaniu Ajetesa. Z nasion tych wyrosnąć mieli uzbrojeni wojownicy, których na koniec należało pokonać. Ajetes był przekonany, że warunki te nie mogą zostać spełnione. Ale jego córka, czarodziejka Medea, zakochała się w Jazonie (za sprawą Afrodyty, naciskanej przez Herę) i dała mu czarodziejską maść (balsam), mającą sprawić, że przez jeden dzień będzie odporny na ogień i żelazo. Tak oto Jazonowi udało się spełnić warunki Ajetesa, przy okazji heros okrył się wielką chwałą.

Jazon poszedł w nocy do świętego gaju Aresa, gdzie na rozłożystym odwiecznym dębie wisiała skóra boskiego baranka, świecąc w ciemności. Pilnował jej smok, który nigdy nie spał. Jazonowi towarzyszyła czarodziejka Medea. Dzięki jej czarom udało się się uśpić smoka. Jazon odciął mu głowę i zdarł z drzewa złote runo. Argonauci opuścili Kolchidę, zabierając na pokładzie złote runo i Medeę, która uciekła z domu ojca. Ajetes wysłał za nimi pogoń, jednak Medea, która zabrała ze sobą swego młodszego brata Apsyrtosa, zabiła dziecko i rozrzuciła jego szczątki po wodzie. To zatrzymało Ajetesa, który zaczął je zbierać, aby móc sprawić pogrzeb chłopcu.

Powrót do Grecji

Zeus, mszcząc niesłychaną zbrodnię, odwrócił się od Argonautów. Zaczęły się dla nich dni klęski i okrężnego wędrowania. Niewielką przestrzeń, dzielącą brzegi Azji od Grecji, przemierzali wiele lat, odpychani od powrotu burzą lub groźną przygodą. Nie było po prostu miasta, na zachodzie czy północy, które by nie przechowało o nich jakiegoś wspomnienia: tu wznieśli świątynię, ówdzie ustanowili igrzyska, gdzie indziej stoczyli bitwę z dzikimi plemionami. Odwiedzili wiele miejsc, do których dotarł w swej tułaczce Odyseusz. Trafili na wyspę Ajai, gdzie żyła czarodziejka Kirke i na wyspę Syren. Przepłynęli też przez cieśninę koło Sycylii - pomiędzy Scyllą i Charybdą. Dotarli także do wyspy Scherii, zamieszkałej przez Feaków.

Wrócili do Jolkos okryci wielką chwałą. Jednak Jazona doszły złe wieści. Oto jego ojciec, sędziwy Ajzon, leżał w domu nieprzytomny i umierający. Jazon znał moc czarodziejki Medei i poprosił ją o pomoc ojcu. Ta zebrała na łące potrzebne zioła czarodziejskie, z darni ułożyła dwa ołtarze: dla Hekate (bogini Śmierci i czarów) i dla Hebe (bogini Młodości). Złożyła bóstwom podziemnym ofiarę z czarnej owcy i kazała wynieść z domu umierającego. W kotle sporządziła z zaczarowanych ziół cudowną miksturę. Medea ostrym mieczem rozcięła szyję starca i do rany wlała przyrządzony odwar. Wstał Ajzon jako rześki czterdziestoletni mężczyzna, a siwe włosy z powrotem pokryły mu się czernią.

Wieść o tym cudownym odmłodzeniu rozeszła się szeroko po świecie. Córki starego i chorego króla Peliasa, poszły do Medei i poprosiły ją, aby to samo uczyniła dla ich ojca. Czarodziejka wiedziała, jakie krzywdy wyrządził Pelias rodzinie Jazona, więc obmyśliła okrutną zemstę. Przygotowała wszystko jak poprzednio i kocioł postawiła na ogniu, tylko do środka wrzuciła zupełnie inne zioła, całkiem bezwartościowe. Potem kazała córkom zabić śpiącego ojca i porąbać jego ciało na kawałki. Gdy to uczyniły, włożyła krwawe zwłoki do kotła i odeszła. Mimowolne ojcobójczynie oszalały z rozpaczy.

Jazon nie mógł teraz bezpiecznie pozostawać w Jolkos. Wszyscy zapomnieli o dawnych grzechach Peliasa i zwrócili swą nienawiść przeciw czarodziejce z Kolchidy. Małżonkowie cichaczem wynieśli się z miasta (lub zostali wygnani przez syna Peliasa). Jazon i Medea złożyli złote runo w świątyni Zeusa w Orchomenos. Osiedlili się w Koryncie, gdzie rozegrał się ostatni akt ich dramatu, jak przedstawia to Eurypides w tragedii Medea. Jazon opuścił Medeę, mając zamiar poślubić Glaukę, córkę króla Koryntu Kreona. Medea zemściła się, zabijając Glaukę, Kreona i dwoje własnych dzieci, które miała z Jazonem. Następnie uciekła do Aten, gdzie została kochanką króla Ajgeusa (Egeusza). Jazon wciągnął Argo na ląd Przesmyku Korynckiego i poświęcił statek Posejdonowi. Pewnego dnia, kiedy ułożył się do snu pod rufą statku, jego część odpadła, zabijając herosa.

Choć według niektórych Jazon jakiś czas potem znów spotkał się z Medea. Oboje przebaczyli sobie winy i odjechali do Kolchidy. Stary Ajetes rad był z powrotu zięcia, gdyż nie miał następcy, a królestwu zagrażali wrogowie.

Za: [link widoczny dla zalogowanych]

Dzięki!

.


Post został pochwalony 0 razy

Ostatnio zmieniony przez Administrator dnia 13 Maj 2009 8:26, w całości zmieniany 1 raz
Zobacz profil autora
WOJNA TROJAŃSKA
Forum Strona Główna -> ENCYKLOPEDIA WIEDZY WSZELAKIEJ
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)  
Strona 1 z 1  

  
  
 Napisz nowy temat  Odpowiedz do tematu  


fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001-2003 phpBB Group
Theme created by Vjacheslav Trushkin
Regulamin